Dni Kultury Francuskiej i Frankofonii

 

XXXI DNI KULTURY FRANCUSKIEJ I FRANKOFONII

PARYSKIE ULICE

25.03-30.09.2021

20 marca obchodzimy Międzynarodowy Dzień Frankofonii, która jest wspólnotą krajów i ludzi posługujących się językiem francuskim,  liczącą około 300 milionów osób na całym świecie.

Z tej okazji organizujemy, jak co roku, Dni Kultury Francuskiej i Frankofonii, których tegoroczna XXXI edycja będzie poświęcona Paryżowi i jego ulicom.

Z powodu trwającej pandemii, zaplanowane wydarzenia są rozłożone w czasie. Mamy nadzieję, że będziemy mogli spotkać się z Państwem na żywo.

 

25.03 (czwartek), g.18.00 ONLINE – ZOOM oraz FACEBOOK3

„Marais: podróż przez cztery wieki po legendarnej dzielnicy Paryża” – wykład Joanny Boczkowskiej-Crettenand

Wykład będzie podróżą w czasie po Marais, jednej z niewielu dzielnic Paryża, której dziedzictwo architektoniczne zachowało się pomimo przebudowy centrum przez barona Haussmanna. Po II wojnie ocalił je ówczesny minister kultury André Malraux, ogłaszając strefą chronioną.

Marais to dawne mokradła, które zagospodarowywali kolejni królowie: Karol V zbudował tu pierwszą królewską siedzibę, a za czasów Henryka IV na dzisiejszym placu Wogezów powstało 36 kamienic, w których zamieszkała arystokracja i elita finansowa. Marais było też świadkiem rewolucji, z tutejszego więzienia wywieziono na gilotynę Marię Antoninę i Ludwika XVI. To tu Victor Hugo częściowo osadził akcję „Nędzników”. W XIX wieku w Marais osiedlili sią rzemieślnicy i złotnicy, a z Europy Wschodniej przyjechali uciekający przed pogromami Żydzi, z których wielu zostało wywiezionych przez niemieckich okupantów do obozów śmierci. W latach 60-tych w Marais osiedliła się wspólnota gejów. W wyremontowanych kamienicach i warsztatach powstały galerie sztuki. Marais jest dziś dzielnicą mody „à la mode”, hołubioną przez artystyczny światek. Joanna Boczkowska-Crettenand pokaże Marais, jakie odkrywa podczas codziennej włóczęgi jego uliczkami.

Joanna Boczkowska-Crettenand – absolwentka Wydziału Wiedzy o Teatrze Akademii Teatralnej w Warszawie oraz studiów filologicznych na Uniwersytecie w Genewie. Była korespondentka „Rzeczpospolitej” w Szwajcarii. Autorka esejów i recenzji dla prasy literackiej. Od 12 lat mieszka w Paryżu w dzielnicy Marais, wcześniej przez ponad 20 lat w Szwajcarii. Prowadzi na Facebooku stronę „Dziennik Paryski” i pracuje nad książką o Marais.

 

22.04. (czwartek), g. 18.00 ONLINE – ZOOM oraz FACEBOOK

„Szesnastka. Paryska dzielnica, w której nawet pies jest Kimś” – wykład prof. UAM Macieja Foryckiego

Wykład będzie swoistym wirtualnym spacerem ulicami XVI Dzielnicy Paryża, uchodzącej za najbardziej elegancką i ekskluzywną, opowieścią o miejscach, w których będziemy się zatrzymywali i okazją do anegdot. Wyruszymy spod Łuku Triumfalnego, by idąc Aleją Klébera, podziwiać zwartą architekturę tej części Paryża i poznać funkcjonowanie jednego z najszykowniejszych hoteli miasta. Na Placu Stanów Zjednoczonych czekać będą na nas prezydenckie psy: Baltique i Sumo, które oprowadzą nas trochę po urokach natury miejskiej. Przez Trocadéro, obok sklepów przy Passy, a dalej stadionu Paris Saint-Germain i kortów Rolland Garros dojdziemy do Lasku Bulońskiego. Tam zastawimy naszych czworonożnych przyjaciół, aby powrócić polskimi śladami w „Szesnastce”.

Prof. UAM dr hab. Maciej Forycki specjalizuje się w dziejach nowożytnych, zwłaszcza doby Oświecenia. Jego zainteresowania badawcze dotyczą w sposób szczególny związków polsko-francuskich – jest autorem wielu prac naukowych w tym zakresie, między innymi dotyczących postaci Stanisława Leszczyńskiego czy poloników Wielkiej Encyklopedii Francuskiej. Były dyrektor paryskiej Stacji Naukowej Polskiej Akademii Nauk w Paryżu, aktywny na polu wymiany polsko-francuskiej w wielu dziedzinach wiedzy i sferach kultury. Frankofil.

 

07.07. (środa) – g. 18.00 – Dom Bretanii – Wstęp wolnySITE-les-400-coups-630x290

Projekcja filmu „400 batów” (Les quatre cents coups), reż. François Truffaut, 1959. Polskie napisy.

14-letni Antoine jest zagubionym i osamotnionym chłopcem. W szkole jest regularnie karany przez nauczycieli, a rodzice ciągle na niego krzyczą. W nieustannym konflikcie z dorosłymi, chłopiec pozostaje sam ze swoimi problemami. Zamiast chodzić do szkoły woli włóczyć się po paryskich ulicach, uzasadniając swoje nieobecności coraz to oryginalniejszymi wymówkami, co doprowadza do wyrzucenia go ze szkoły, co z kolei jest źródłem dalszych perypetii w życiu chłopca. Pełnometrażowy debiut François Truffaut, jednego z czołowych przedstawicieli Nowej Fali, uhonorowanego Złotą Palmą za reżyserię w Cannes (1959). ego z czołowych przedstawicieli Nowej Fali, uhonorowany Złotą Palmą za reżyserię w Cannes (1959). 

Film udostępniony przez Instytut Francuski w Polsce.

Projekcja w ramach XXXI Dni Kultury Francuskiej i Frankofonii poświęconych ulicom Paryża.

WSTĘP WOLNY

 

14.07. – g. 18:00 – Pałac Działyńskichbretons-sd

Paryż – największe miasto bretońskie? – spotkanie z Françoise Le Goaziou, przewodniczącą Misji Bretońskiej w Paryżu

Nazwanie Paryża miastem bretońskim może zdziwić, ale prawdą jest, że Bretończycy są w Paryżu już od 2 tysięcy lat! Wiecie, ilu Bretończyków mieszka obecnie w regionie paryskim? Z pewnością jest ich ponad milion!

Dla Bretończyków, których migracja z terenów wiejskich Armoryki do stolicy Francji nasiliła się z uruchomieniem kolei w XIX wieku i utrzymywała się aż do lat 60-tych XX wieku, przyjazd do Paryża był zazwyczaj trudny i bolesny: czekała ich źle opłacana praca w zawodach, których nikt inny nie chciał wykonywać, problemy z mieszkaniem, czasem głód… Nierzadko odczuwali wstyd w związku ze swoim bretońskim pochodzeniem. Bardziej niż inni przybysze z prowincji byli narażeni na nieszczęścia wielkiego miasta takie jak alkohol, choroby, prostytucja czy przestępczość. Po tym, jak wyparli się swoich korzeni, najczęściej idealizowali utracony raj, jakim była dla nich Bretania.
Niektórzy awansowali w hierarchii społecznej, osiągnęli sukces i nawet zaznali szczęścia. Dziś wielu Bretończyków zajmuje wysoką pozycję w życiu politycznym, ekonomicznym, społecznym, kulturalnym i religijnym Paryża i Francji.
Z czasem Bretończycy z Paryża odkryli na nowo swoją kulturę, historię, muzykę, taniec i język bretoński i są z nich dumni.  Minął czas wstydu z pochodzenia i marzeń o utraconym raju. Dziś szczycą się swym bogactwem kulturowym i chętnie się nim dzielą!

FrancoiseFrançoise Le Goaziou –  historyczka, przewodnicząca Misji Bretońskiej w Paryżu, animatorka kultury. Autorka książki „Bretończycy nad Sekwaną” (Ouest-France, 2019).

Spotkanie organizowane jest w ramach obchodów francuskiego święta narodowego.

Zapewniamy tłumaczenie na język polski.

Wstęp wolny.

 

02.09. g.19. Blue Note

Koncert „A Paris. Piosenki Francisa Lemarque’a, poety Paryża”

Fot. Glen Homer

Michel Korb (śpiew) & Hot Swing Quartet z Wiesławem Prządką (akordeon).  

Francis Lemarque (1917-2002), zwany poetą Paryża, to słynny autor i kompozytor piosenek francuskich. Urodził się jako Nathan Korb w polsko-litewskiej rodzinie żydowskiej i wychował się w robotniczych okolicach Bastylii. Przez całe życie starał się, jak mówił, wyrazić w piosence duszę Paryża. Jest autorem ponad 300 piosenek, w tym 30 napisanych dla Yvesa Montanda, które uczyniły z niego światową gwiazdę. Jest autorem m.in. klasyków „A Paris” i „l’Air de Paris”.

Michel Korb – syn Francisa, jest kompozytorem filmowym, w 2016 roku nagrał w hołdzie ojcu płytę „Michel Korb chante Francis Lemarque” (M. Korb śpiewa piosenki F. Lemarque’a) z udziałem m.in. takich gwiazd jak  Enzo Enzo, Sanseverino, Thomas Dutronc czy Romain Didier. Muzykowi akompaniować będzie gitarzysta Romain Vuillemin oraz poznański akordeonista Wiesław Prządka wraz z zespołem HOT SWING QUARTET.

Tato, jesteś nie tylko moim ojcem, ale jesteś też paryskim dzieciakiem, który wyrastał na ulicy. Jesteś globtroterem, który przemierza świat, pacyfistą i zaangażowanym humanistą, który się buntuje. Jesteś wspaniałomyślnym przyjacielem, który wyciąga rękę, zakochanym mężczyzną, mężem, poetą. A nade wszystko jesteś kimś, kto nas kocha poprzez Twoje piosenki. Jesteś wyjątkowy.”

Michel Korb (we wstępie do albumu
„Michel Korb chante Francis Lemarque”)

Hot swingWiesław Prządka – ceniony poznański akordeonista i bandeonista, lider kilku grup muzycznych w tym New Musette Quartet. Ma na swoim koncie 18 płyt. Od lat popularyzuje muzykę francuską oraz tango nuevo. Wystąpi z zespołem Hot Swing, którego założycielem i leaderem jest skrzypek Wojciech Marcinowski. Grany z wyjątkową energią i wirtuozerią, swingujący gypsy-jazzowy repertuar, w którym specjalizuje się zespół, obejmuje m.in. utwory Django Reinhardta i Stephana Grappellego oraz inne kompozycje utrzymane w stylu Hot Club de France, a także standardy jazzowe.
Zespół tworzą: Wojciech Marcinowski – skrzypce, Marek Piątek – gitara, Wiesław Prządka – akordeon, Grzegorz Piętak – kontrabas.

 

P5-3_jacques villeglé issy les moulineaux paris 28 janvier 1991

09.09. – 22.10.2021

François Poivret – wystawa fotografii

„Kim Pan jest, Panie Villeglé?”

 09.09. (czwartek) g. 18.00 – wernisaż

Wystawa przybliży postać Jacques’a Villeglé, jednego z najbardziej cenionych francuskich artystów współczesnych, znajdującego inspirację na ulicach Paryża.

Jacques Villeglé, ur. w 1926 roku w Quimper (Bretania), dzisiaj 95-letni, wciąż aktywny i inspirujący twórca, z zawodu architekt. Twórca i czołowy przedstawiciel afiszyzmu, współtwórca ruchu artystycznego Nowy Realizm (1960), autor alfabetu socio-politycznego (1969), inspirowanego znajdowanymi wśród tagów ulicznych znakami graficznymi – symbolami subkultur. Jest jedynym żyjącym artystą francuskim, którego twórczość prezentowana jest w nowojorskim MoMa.

Na fali dyskusji o sztuce abstrakcyjnej, jaka miała miejsce po drugiej wojnie światowej, Villeglé znalazł dla siebie osobne miejsce, tworząc nowy nurt artystyczny – afiszyzm.  Odrzucił malarstwo, tworząc kompozycje z pozyskiwanych na ulicy zniszczonych plakatów, które wykorzystywał jako wielowarstwowe tworzywo, kadrując je wg uznania, zamykając w ramy i podpisując nazwą ulicy, na której je znalazł. Tym samym zminimalizował swoją rolę autora, mówiąc, że jest to dzieło un lacéré anonyme (anonimowego „zdzieracza”). „Zabierając się za plakat, zabieram się za historię”, deklaruje Villeglé twierdząc, że „ściany ulic są gadatliwe”. Jego abstrakcyjne kompozycje z podartych przez czas i ludzi plakatów, na których widać strzępy wielu warstw przekazu, w tym domalowywane elementy, są materializacją prawa do głosu dla bezimiennych, ludzi ulicy oraz świadectwem nastrojów, wydarzeń i mody swoich czasów. Ulica stała się pracownią artysty, na niej znajdował środki do swej artystycznej wypowiedzi. Villeglé od 1949 do 2000 roku pozyskiwał  plakaty, od typograficznych, charakterystycznych dla lat czterdziestych, po ilustrowane, często reklamowe, czasem wyborcze, ale też artystyczne czy społeczne, odklejając je, jak mówi, gestem złodzieja, szybko i sprawnie. Villeglé twierdzi, że nie tworzy, lecz kradnie istniejącą już materię (gra słów décollage – odklejanie, afiszyści-dekolażyści vs kolaż od collage – dosł. sklejanie). W dziełach Villeglé z miejskiego chaosu wyłania się piękno ukryte w zadrukowanych warstwach papieru, które, odpowiednio zestawione, tworzą oryginalne kompozycje.

Jacques Villeglé uważa się za outsidera w stosunku do twórców sztuki figuratywnej czy abstrakcyjnej.  Jak mówi: „Dla mnie artysta to ktoś, kto wnosi coś nowego, wcześniej niespotykanego”. Swoje dzieła definiuje jako „podarte obrazy”, nawiązując do definicji Maurice’a Denisa obrazu (malarskiego) jako „płaskiej powierzchni pokrytej motywami pionowymi, poziomymi oraz kolorami”.

Jacques Villeglé miał ok. 200 indywidualnych wystaw na całym świecie, m.in. w: Centrum Pompidou w Paryżu (2008), MAC w Marsylii (2012), MoMa w Nowym Jorku (2013), w galerii Modernism w San Francisco (2016). Przez blisko 30 lat w jego projektach artystycznych realizowanych na wszystkich kontynentach  Jacques’owi Villeglé towarzyszył fotograf z Rennes François Poivret.

P20-1_jacques villeglé & françois poivret new york mai 2011François Poivret pracuje od 1985 roku jako fotograf niezależny, specjalizujący się w fotografii dzieł sztuki i artystów na zlecenie magazynów o sztuce, galerii i muzeów. Jest autorem portretów wielu wybitnych artystów, m.in. Josepha Beuysa, Romana Opałki, Antonia Saury czy Jacques’a Villeglé, któremu poświęcił dwie publikacje: w 1990 roku ukazał się album „Jacques Villeglé. Le Promeneur ” (J. Villeglé, Spacerowicz) z 17 czarno-białymi portretami artysty spacerującego ulicami Paryża, a w 2013 roku wybór 50 fotografii Villeglé w paryskim wydawnictwie artystycznym Filigranes.

***

W Domu Bretanii zaprezentujemy 24 zdjęcia wykonane przez François Poivreta, przedstawiające Jacques’a Villeglé w nieodłącznym kapeluszu, który dokonuje na ulicach karkołomnych wyczynów, by pozyskać tworzywo do swych prac wykorzystujących zniszczone plakaty uliczne oraz artystę w czasie podróży zagranicznych. Są to zdjęcia na pograniczu portretu i fotografii ulicznej.

Francois Poivret będzie gościem wernisażu i przedstawi  swój dorobek zawodowy, koncentrując się na swej blisko 30-letniej  współpracy z J. Villeglé.

Wystawa czynna do 15.10 od poniedziałku do piątku w godzinach 12- 17.00. Wstęp wolny.

***

16 września (czwartek) g. 18.00 – Dom Bretanii

„Jacques Villelge – drugie życie plakatu” – wykład Anny Grabowskiej-Konwent, kustoszki Galerii Plakatu i Designu Muzeum Narodowego w Poznaniu

Jacques Villeglé (ur. 1926) – artysta, dla którego plakat pojawiający się na ulicach był jednocześnie dokumentem epoki jak i materią do tworzenia własnych prac. Jako aktywny uczestnik ruchu artystycznego Nowy Realizm (Nouveau Réalisme), powołanego  przez znanego francuskiego krytyka Pierre’a Restany’ego w końcu lat 50. XX wieku, współtworzył ważną historię współczesnej sztuki. Jego prace z podartych plakatów przekraczają granice sztuk, krążąc pomiędzy obiektem gotowym, rodem z pop-artu, kolażem w duchu dadaistycznym i happeningiem. Ten konglomerat materii i ekspresji nadal inspiruje.

 

Organizator

dom_bretanii_logo_akcept-01

Dom Bretanii – Fundacja Poznań – Ille-et-Vilaine
Stary Rynek 37, 61-772 Poznań
tel. 61 851 68 51

 

Partnerzy

LOGO_POZNAN_PL_RGB_bzRegion Bretagne

 

——————————————————————-

Dni Kultury Francuskiej i Frankofonii to interdyscyplinarny Festiwal, którego celem jest szeroka prezentacja kultury frankofońskiej  czyli kultury krajów używających w życiu publicznym języka francuskiego. Organizacja festiwalu stanowi niemałe wyzwanie, bo Frankofonia oznacza wielokulturowość i obejmuje  kraje Afryki Subsaharyjskiej, Maghrebu, Bliskiego i Dalekiego Wschodu, Ameryki Północnej i oczywiście Europy. Wspólne dla wszystkich państw frankofońskich są: przynależność do Międzynarodowej Organizacji Frankofonii oraz język francuski, poza tym Frankofonia to prawdziwy tygiel różnorodnych tradycji. Organizując Festiwal uczymy się szanować różnice kulturowe oraz poznajemy bogactwo kultury krajów frankofońskich. Każda edycja Festiwalu  jest dla nas przygodą intelektualną, a nade wszystko jest odkryciem fascynujących ludzi i miejsc.

Dni Kultury Francuskiej i Frankofonii odbywają się w drugiej połowie marca ze względu na Międzynarodowy Dzień Frankofonii, który przypada 20 marca.

W ostatnich latach głównymi tematami Festiwalu były: Algieria (2011), Tunezja (2012), Maroko (2013), Quebek (2014), Liban (2015), Francja Romów (2016) oraz Francja imigrantów (2017), Senegal (2018), Marsylia (2019).

 

 

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz